مدافعان حرم (پروانه های شهر دمشق)

در این وبلاگ شهدای مدافع حرم حضرت زینب (س) معرفی می شوند.

مدافعان حرم (پروانه های شهر دمشق)

در این وبلاگ شهدای مدافع حرم حضرت زینب (س) معرفی می شوند.

در این وبلاگ سعی می شود با معرفی شهدای مدافع حرم حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س)، گوشه ای از رشادت های این غیور مردان به تصویر کشیده شود.

آخرین نظرات

"ابوعلى کجاست؟ ۳

پنجشنبه, ۲۶ بهمن ۱۳۹۶، ۰۶:۵۵ ب.ظ



"ابوعلى کجاست؟" زندگى نامه خودگفته شهید مدافع حرم مرتضى عطایى (ابوعلى)؛

بسم رب الشهداء و الصدیقین

خیلى درگیر بسیج بودم. هفته اى یک شب گشت بسیج بود و من تا صبح در پست ایست و بازرسى بودم. هفته اى یک شب شیفت حرم بودم و شب هاى دوشنبه هم به هیئت حاج قاسم قمى مى رفتم.

از طرف دیگر در طول روز هم خیلى درگیر کار بودم و برگزارى کلاس هاى بسیج و آموزش، حسابى وقتم را پُر کرده بود. خانمم شاکى شده بود و مى گفت: "هر روز بسیج! هر روز گشت! هر روز آموزش!"

یک روز گفت: "مى خواهم جدّى با تو صحبت کنم." گفتم: "چى شده؟" گفت: "تکلیف من را معلوم کن. مدام گشت بسیج، آموزش، اردو، رزمایش! تا کى مى خواهى این طورى باشى؟ دیگر باید انتخاب کنى؛ یا من یا بسیج." در همان حالت عصبانیت، من هم نه گذاشتم نه برداشتم گفتم: "بسیج را عشق است." بنده خدا عصبانى شد و گفت: "تو خیلى کله شَق هستى." خلاصه کوتاه آمد.

شهید حسن قاسمى دانا، اولین شهید ایرانى بود که به اسم مدافع حرم در مشهد تشییع شد. بعد از تشییع جنازه او به حرم رفتم. در آنجا تصمیم گرفتم به سوریه بروم؛ تا قبل از شنیدن خبر شهادت حسن در فکرم بود که به سوریه بروم، اما شهادت او من را مصمم تر کرد.

در یکى از سفرهاى اربعین، مقدمات رفتنم به سوریه فراهم شد. من به سفر کربلا زیاد رفتم، تقریباً ٢٨ مرتبه. در سفرِ آخر از حضرت سیدالشهداء خواستم که امضا کند و من هم افتخار سربازى خواهرشان را پیدا کنم.

براى نیمه شعبان از نجف تا کربلا پیاده مى رفتیم. سفرهایمان بین چهارده تا بیست و یک روز طول مى کشید. کاروانى هم به صورت مجرّدى در اربعین راه مى انداختیم و فقط آقایان را مى بردیم. براى پیاده روى اربعین سال ٩٣ کاروانى راه انداختم؛ کاروانى از دوستان و آشنایان که حدود چهل نفر مى شدیم. در این سفر آخر، آقایى به نام موسوى همراهمان بود. به او گفتم: "حاجى، خیلى وقت است که دوست دارم به سوریه بروم، ولى نمى دانم چطورى!" گفت: "این که کارى ندارد! به مشهد که رسیدیم، بگو تا رفقاى خودمان کارَت را هماهنگ کنند."

یک هفته بعد از اینکه به مشهد آمدیم، پیش یکى از مسئولین رفتم و گفتم: "قضیه رفتن به سوریه چطورى است؟" گفت: "به گلشهر مى روى. در فلان مسجد اسمَت را مى نویسى و من هماهنگ مى کنم که شما را به سوریه بفرستند. اگر بخواهى، مى توانم براى عراق هم هماهنگ کنم."

من هم از همه جا بى خبر، به آن آدرس رفتم و گفتم: "آمده ام براى سوریه ثبت نام کنم." گفتند: "مدارکت را بده." کپى شناسنامه و گذرنامه، همه را روى میز گذاشتم. با تعجب گفت: "آقا شما که ایرانى هستید!" گفتم: "بله دیگر، ایرانى هستم." گفت: "اینجا فقط بچه هاى افغانستانى ثبت نام مى کنند. برو آقا ثبت نام نداریم." از همان جا به رفیقم زنگ زدم و گفتم: "اینکه مى گوید ثبت نام نداریم!" گفت: "من الان هماهنگ مى کنم." دو سه بار زنگ زدم و گفتم: "قضیه ما چى شد؟ ما اینجا مانده ایم." گفت: "ظاهراً آن کسى که من با او هماهنگ کردم، براى مأموریت به عراق رفته، باید یک ماه صبر کنى تا برگردد."

من که دیگر هوایى شده بودم، نمى توانستم یک ماه صبر کنم. دل توى دلم نبود و مى خواستم هر چه زودتر بروم. شب بعد دوباره به آنجا رفتم. کسى که توى دفتر بود، گفت: "آقا شما دیشب آمدید و گفتم که نمى شود." گفتم: "شاید راهى پیدا شود." گفت: "نه آقا هیچ راهى پیدا نمى شود. برو. فایده اى ندارد."


دیگر کار هر شبم این شده بود که به آن مسجد بروم و بگویم مى خواهم به سوریه بروم و آنها هم بگویند نمى شود. آنجا تقریباً ٢٥ کیلومتر تا خانه ما فاصله داشت و تا یک هفته، هر شب موقع نماز مغرب و عشا خودم را به آنجا مى رساندم.

آن بنده خدا مى گفت: "با این رفتن و آمدن ها خودت اذیت مى شوى." من هم مى گفتم: "حالا مى آییم، ببینیم چه مى شود." بچه هاى افغانستانى مى آمدند و ثبت نام مى کردند و من با آنها صحبت مى کردم. از طرفى مدارکم را هم به ستاد بازسازى داده بودم تا با توجه به شغلم که تأسیسات بود، به آنجا بروم. آنها هم گفته بودند: "براى کار تأسیسات در حرم حضرت سیدالشهداء [علیه السلام] خبرتان مى کنیم." قبلاً یکبار با ستاد بازسازى به کربلا رفته بودم و آنها از من راضى بودند.

به خانمم هم گفته بودم در ستاد بازسازى براى کار تأسیسات ثبت نام کردم و احتمال دارد که امروز و فردا بروم. این را گفته بودم که اگر رفتن به سوریه هماهنگ شد، متوجه نشود و از طرفى هم مخالفت نکند.

 @labbaykeyazeinab

سالگرد ازدواجتان مبارک

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۸:۳۶ ب.ظ

راستش تو آنقدر شیرین خاطره بازی میکردی، که همیشه فکر میکردم تو عاشق تری!!

این روزها اما، لباس آویزان پشت درت، حرف دیگری دارد.

یقین دارم که تو هستی...

کنار او،که همیشه تو را زندگی میکند.

@farmandeh_hossein64

اسلام هـمہ چیز ماست

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۸:۳۳ ب.ظ



بیایید

فراموش ڪنیم ...

دنیا و وسوسہ هـای دنیایی را 

اسلام هـمہ چیز ماست

سردارشهـید حسن شاطری

سالروز شهـادت

 @jamondegan

فرزند حضرت زهرا(س) در ایام شهادتش آمد

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۴۳ ب.ظ

آن مرد آمد

فرزند حضرت زهرا(س)  در ایام شهادتش آمد

شهید سید احسان میرسیار

مُجاٰوِراٰنِ ڪَریٖمِہ ... مُداٰفِعاٰنِ عَقیٰلِہ"

https://t.me/joinchat/C9nfRDyiUT9Ge3dS7KO61g


 بازگشت عاشقانه در نبرد برای اقامه ‌نماز اول وقت

/‌شوق بی‌پایان شهید ‌هاشمی برای رسیدن به معبود‌

شهید محمود هاشمی یکی دیگر از شهدای مدافع حرم است که شهادت عاشقانه را به‌جای زندگی در دنیای پرزرق‌وبرق و فانی برگزید، تا با نثار جانش در راه دوست، بندگی خویش را به بنده‌نواز هستی به اثبات برساند.


به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، بندگی و بنده‌نوازی دو مقوله‌ای است که آفرینش هستی در گرو آن قرار دارد، بندگی بندگان خاصی که تابش انوار حقانیت را با چشم جان دیده و درک کرده‌اند و در بند بندگی بودن را با جان و دل پذیرا شدند، تا معامله‌ای پرسود با بنده‌نواز هستی خویش داشته باشند. شهدای مدافع حرم آن بندگان دربند و پایبند بندگی چه زیبا با بخشش زندگی و حیات دنیایی خویش و گذشتن از همه تعلقات آن، جان خود را نثار کردند تا با ملاقات بنده‌نواز هستی به حیاتی ابدی دست یابند.

شهید محمود هاشمی یکی دیگر از شهدای مدافع حرم است که شهادت عاشقانه را به‌جای زندگی در دنیای پرزرق‌وبرق و فانی برگزید، تا با نثار جانش در راه دوست، بندگی خویش را به بنده‌نواز هستی به اثبات برساند.

به همین بهانه با همسر شهید مدافع حرم حاج محمود هاشمی به گفت‌وگو پرداختیم.

بتول محمدی، بابیان آغاز زندگی مشترک خود با شهید اظهار داشت: ارتباط با خواهر شهید و معرفی و وساطت ایشان سرآغاز زندگی با آقا محمود در 15 بهمن‌ماه سال 71 شد. آقا محمود از همان دوران نوجوانی و باوجود سن کم، در لباس بسیجی در جبهه‌های جنگ تحمیلی حضور داشته و در آن مدت چندین بار هم مجروح شده و از عشق به خدمت، بعد از بهبودی دوباره راهی جبهه‌ها شدند. ایشان از همان ابتدای آشنایی از شغل سخت خود و مأموریت‌های طولانی‌مدت  که یک نظامی  با عنوان پاسدار متحمل می‌شود، برایم گفته بود و من هم می‌دانستم که با یک مجاهد خستگی‌ناپذیر ازدواج می‌کنم که جهاد برایش حکم یک تکلیف را داشت نه یک حرفه و شغل.

آرزوی دختر شهید از دل‌تنگی‌ها و دیدار پدر در قالب انشا 

همسر شهید مدافع حرم  فرزندان خود را یادگاران شهید دانست و تصریح کرد: حاصل 23 سال زندگی عاشقانه دو فرزند دختر به نام‌های هانیه و فاطمه خانم 23 و 13 ساله است، که علاقه و ارتباط عاطفی بسیار زیادی به پدرشان داشته و دارند، چرا که دختر کوچکم در زمانی که پدرش عازم سوریه شده بود از سر دل‌تنگی انشایی با موضوع بیان آرزوی خود می‌نویسد و در آن از سختی و ملال دوری از پدرش می‌گوید، تا دل بی‌تابش از این آشوب دل‌تنگی قرار یابد. فرزندانم  به دلیل سنی که داشتند محبت‌های پدر را با گوشت و پوست خود احساس کرده و هرگز فراموش نمی‌کنند.

وی با اشاره به دل نوشته‌ها و مناجات همسرش، که نگرانی‌های خود را از عاقبت‌به‌خیری فرزندانمان این‌گونه ابراز می‌دارد: (خدایا با اینکه به علم تو به رحم تو و به لطف و عنایت تو آگاهم اما ته قلبم دلم برای عاقبت فرزندانم شور می‌زند و این شور دل نمی‌دانم طبیعی است یا غیر طبیعی، اما لطفی به این بنده حقیرت بکن تا آینده‌ای شفاف، روشن توأم با خیروبرکت، انشا الله عاقبت‌به‌خیری قسمت و روزی زندگی‌شان شود.)

رفتارهایش گویای محیا شدن برای سفر ابدی بود

وی با اشاره به خدمت‌های عاشقانه همسر شهیدش در سپاه پاسداران عنوان کرد: روحیه آقا محمود به‌گونه‌ای بود که با وجوداینکه در طول مدت خدمت خود در سپاه عاشقانه خدمت می‌کرد، حتی بعد از بازنشستگی هم برای خدمت آرام و قرار نداشته و سر از پا نمی‌شناخت و در زمان‌های مختلف به آموزش بسیجیان، برگزاری اردوهای راهیان نور و آموزش تخصصی سلاح و غیره می‌پرداخت. در زمینه ورزشی هم با همکاری با سپاه و بسیج در رشته‌های مختلف به‌عنوان یکی از بهترین بازیکنان تیم بازنشستگان نیروهای مسلح استان قم برگزیده و شناخته‌شده بودند.

 همسر شهید حاج محمود هاشمی بابیان ویژگی‌های همسر خویش ادامه داد: یکی از ویژگی‌های بارز حاج محمود که به آن توجه بسیار ویژه‌ای داشتند نماز اول وقت بود و در خاطره‌ای که از دست‌نوشته‌های ایشان در هنگام مأموریت خواندم، زمانی را که در حال نبرد به سر می‌برده  متوجه می‌شود، نماز اول وقتش را به‌جا نیاورده و اگر الآن به شهادت برسد بی‌نماز شهید شده، از این رو به عقب برگشته و در حال دویدن نمازشان را زبانی خوانده و بعد از انجام مأموریت، فریضه را مجدداً به‌جا می‌آورند. حاج محمود علاوه بر رزمنده‌ای شجاع و نترس بسیار اهل صله ارحام و مردم‌داری و گره‌گشای مشکلات و تکیه‌گاه محکمی برای دوستان و بستگان و مردم بود، گویی با رفتارهایش همیشه آماده و محیای سفر ابدی بود.

بیان آرزوی شهادت، در دل نوشته‌های شهید 

همسر شهید مدافع حرم از زبان خود شهید از آرزوی شهادتش می‌گوید: همسرم آرزوی شهادت داشت، چرا که در دل نوشته‌های خود نیز بر آن مهم اذعان دارد، که ( یا عظیم، روزگاری به دنیا آمدیم، روزگارهایی زیستیم و روزگاری از دنیا خواهیم رفت تو را به بزرگی و عظمتت قسم مرگ ما را در راه خودت و توفیق شهادت قرار بده در هر سن و سالی که خودت صلاح می‌دانی و این توفیق را از این حقیر نگیر، من از مرگ غیر از راه تو می‌ترسم و ترس دارم که در راه و جایی که غیر راه تو باشد از دنیا بروم این ترس را از بنده حقیر بگیر و نور امیدی را که در قلبم روشن‌شده خاموش نکن. یا ستارالعیوب ممنونم که عیوبم را پوشاندی ممنونم که پرده‌ای برای پوشش خطاهایم قرار دادی ممنونم که مرا در جمع بندگان رو سفیدت قرار دادی.)

وی با اشاره به زمان اعزام همسر شهیدش افزود: حاج محمود با وجود بازنشستگی برای اعزام به سوریه ثبت‌نام کرده بود و علیرغم مخالفت‌های مسئولان با اصرار زیاد توانست آن‌ها را متقاعد کند. بار اولی که برای اعزام با او تماس گرفتند و آمادگی حاج محمود را برای اعزام به سوریه جویا شدند، او با ذوق و شوقی وصف‌نشدنی این خواسته را اجابت کرد. مرتبه اول اعزام ایشان در شهریورماه و بازگشتشان در اواخر مهرماه صورت گرفت و بار دوم اعزامشان در تاریخ 29 آذرماه، که در نهایت در 16 بهمن‌ماه 94 در آزادسازی نبل و الزهرا به شهادت رسیدند.

 شیرینی تولدی که به خیرات و شیرینی شهادت ختم شد

بانو محمدی اهداف همسر خود را برای اعزام به سوریه برشمرد و خاطرنشان کرد: وقتی به ایشان و به اهدافشان بزرگشان فکر می‌کردم، به نیاز حضورشان در آنجا ایمان پیدا می‌کردم و وقتی شوق حضور ایشان و رضایت از این هجرت و جهاد را می‌دیدم، من هم به رضایت ایشان رضا ‌می‌شدم. همسرم باهدف راهش را انتخاب کرد و برای این هجرت و دفاع سه هدف داشتند. اول اینکه از تسلط داعش و حمله به ایران جلوگیری شود، دوم دفاع از حرم اهل‌بیت (ع) و سوم آزاد‌سازی شهرهای شیعه‌نشین محاصره‌شده در دست تکفیری‌ها... اهدافی بسیار مقدس، که من نیز ایشان را همراهی کردم.

همسر شهید به نقل از یکی از همرزمان همسرش افزود: حاج محمود به شیرینی تولد علاقه داشتند و قبل از عملیات با پرداخت وجهی از من خواستند شیرینی تهیه کنم و در صورت حضورش به ایشان بدهم و یا در نبود ایشان برایش خیرات کنم. حاج محمود در آن عملیات شهید شده و شیرینی شب تولدش به خیرات شیرینی شهادتش ختم شد. این در حالی بود که هنگام پخش شیرینی بغض گلوی همرزمانش را می‌فشرد که او در آخر، در شب تولدش به شهادت رسید.

فرازی از دل نوشته‌های شهید حاج محمود هاشمی

شبی در خوابم دیدم که مادرم مرا به ذکر مداوم سبحان‌الله می‌خواند و می‌گوید: این ذکر را مدام بگو و گفتم و خواهم گفت  تو را به سبحان‌الله ات قسم این فرصت را از من نگیر و مرا از سجده کنندگان خودت قرار بده.

گزارش از الهام پناهی فر


هرگز دست از کارهای فرهنگی بر نداشت

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۱۵ ب.ظ

«بِسـم رب الشهـداءِوالصِّـدیقیــن»

در مدرسه هم یکی از دانش آموزان فعال و با هوش بود در کنار فعالیت های فرهنگی در هیئت و مسجد؛ در مدرسه هم با همکاری دوستان به فعالیت های فرهنگی میپرداخت..بخاطر مشکلاتی که طی سال های اخیر برای خانواده در مهمانشهر پیش آمد تا مقطع دوم راهنمایی بیشتر نتوانست ادامه تحصیل دهد...و پس از مدتی به همراه خانواده از مهمانشهر به استان کرمان نقل مکان کرد...

هرگز دست از کارهای فرهنگی بر نداشت..وی با پشتکار و تلاش فراوان توانست بدون ثبت نام در کلاس های مداحی...مداحی و مدیحه سرایی و ذکر مصیبت اهل بیت(ع)میکرد در ولادت ها و شهادت های ائمه اطهار(ع) فعالیت بسیاری داشت...وی پس از گذشت چند سال تلاش و کار و کوشش و خدمت به پدر و مادر و خانواده دست برنداشت...

پس از اینکه با خبر شد.گروهک های تکفیری،صهیونیستی،وهابی (داعش،النصره و...) قصد تخریب حرم عمه صاحب الزمان.حضرت مهدی (عج) را دارد..وظیفه خود دانست تا در راه دفاع از حرم حضرت زینب س وحضرت رقیه س قدمی بردارد...چند بار سعی و تلاش کرد و نتوانست به جبهه مقاومت اسلامی برود...خلاصه پس از مدتی اذن و اجازه پدر و مادر را گرفت به سوریه اعزام شد...

شهید مصطفی سلطانی

 @Agamahmoodreza

دو برادر

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۰۸ ب.ظ

راوی:علی الهادی مشلب


گفتگوهایی که من و احمد داشتیم برایم سراسر درس و حکمت بود.درباره ی آینده ی علمی برایم خط و مشی تعیین می کرد.

گویا که می دانست بزودی من و این دنیا را ترک خواهد کرد.

احمد من را در انتخاب رشته ی تحصیلی و تخصصی راهنمایی کرده و با صحبت هایش مسیر آینده تحصیلی و تخصصی راهنمایی کرده و با صحبت هایش مسیر آینده تحصیلی و شغلی را برایم روشن کرد.

او می خواست بعدها در زمان نبودنش کمبودی احساس نکنم.

گفتگوهای دیگری نیز با هم داشتیم. درباره ی موضاعات زیادی با هم حرف می زدیم. درباره ی برنامه هایی که با هم انجام می دادیم، مثل ورزش و یا فعالیت های مذهبی، سیاسی و ... حتی گاهی درباره ازدواج و معیار های انتخاب همسر صحبت می کرد.

احمد دوست داشت که همسرش دختری مؤمن و مقید باشد.

احمد اهل موسیقی و آهنگ نبود و معمولاَ  تلویزیون تماشا می کرد.

سریال مختارنامه و سریال حضرت یوسف علیه السلام را دنبال می کرد.

چون به تقویت زبان انگلیسی اهمیت می داد فیلم های خارجی مجاز نیز نگاه می کرد.

کتاب ملاقات درملکوت 

تصویری ازنوجوانےشهیداحمدمشلب وبرادرش علی الهادی

https://t.me/AHMADMASHLAB1995

در درون «ذبیح‌الله» شده بود

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۰۵ ب.ظ

شهید حججى ...

قبل از ذبح شدنش، در درون «ذبیح‌الله» شده بود.

 @labbaykeyazeinab

ابوعلی کجاست؟۲

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۶:۵۸ ب.ظ

اوایل دهه ٧٠ وارد پایگاه شهید حسینى در مسجد حضرت رقیه [علیها السلام] آزادشهر شدم. به گشت هاى بسیج خیلى علاقه داشتم و بیشتر در بُعد نظامى فعالیت مى کردم. آن زمان نظامى گرى در بسیج خیلى پُررنگ تر از الان بود. اردوهاى نظامى، خیلى بهتر و پُربارتر بود و انفجارها و تیراندازى ها در حجم بیشترى برگزار مى شد؛ اما اولویت امروز بسیج تمرکز بر فعالیت هاى فرهنگى است.

اوایل ورودم به بسیج، فعالیت جدّى انجام نمى دادم تا اینکه بعد از چند سال، بعد از گرفتن مدرک دیپلم، به خدمت سربازى رفتم.

اسفند ٧٤ تا اسفند ٧٦ دوران سربازى من در ارتش بود. سه ماه آموزشى ام را در بیرجند و بیست و یک ماه دیگر خدمت را در تهران بودم. در ارتش هم که بودم، شخصیت بسیجى ام را حفظ کردم و چفیه بر دوشم مى انداختم. فرمانده پادگان ما از این ارتشى هاى قدیمى و به قول ما شاهى بود. البته آدم درستى بود ولى آن خوى ارتشى و خشک نظامى را داشت و این کارها را ممنوع اعلام کرده بود؛ اما من علاوه بر اینکه چفیه مى انداختم، همیشه یک واکمن کوچک و تعدادى نوار مداحى هم داشتم. بقیه که سرو و وضعم را مى دیدند، خیلى تعجب مى کردند.

بعد از اینکه از خدمت سربازى برگشتم، در مغازه پدرم مشغول کار شدم. رسماً شدم تعمیرکار تأسیسات ساختمان و کارهایى مثل تعمیر آب گرمکن، کولر، لوله کشى، پکیج و شوفاژ را انجام مى دادم و تا قبل از اینکه ازدواج کنم، در مغازه پدر کار مى کردم.

در سال ٧٨ ازدواج کردم و بعد از آن مغازه مستقلى براى خودم اجاره کردم. بعدها هم عضو اتحادیه تأسیسات ساختمان شدم.

تا امروز تقریباً بیست سال است که سابقه کار تأسیساتى دارم. الحمدالله و به لطف اهل بیت، کارم خوب بود و توانستم مغازه اى را که اجاره کرده بودم، بخرم. یک خانه هم در قاسم آباد خریدم و مدتى در آن ساکن بودم، اما به دلیل اینکه فاصله آن تا حرم زیاد بود و دوست داشتم به حرم امام رضا [علیه السلام] نزدیک باشم، خانه ام را به اجاره دادم و خانه اى در چهارراه لشکر اجاره کردم و با همسر و فرزندانم، نفیسه و على در این خانه زندگى مى کنیم.

قبل از سال هاى ٨٣ و ٨٤ به حج عمره مشرف شده بودم اما توفیق حج تمتع نصیبم نشده بود. خیلى دلم مى خواست به حج تمتع بروم اما به سختى نوبت حج تمتع به افراد مى رسید. یک روز یکى از همسفرهاى مکه به من گفت: "اگر گذرنامه افغانستانى داشته باشى، مى توانى به راحتى ویزاى حج تمتع بگیرى." من هم که خیلى علاقه داشتم به حج واجب بروم، راه و چاه کارهاى ادارى آن را از او پرسیدم. چون در تأسیسات ساختمان کار مى کردم، تعدادى از بچه هاى افغانستانى را مى شناختم. به یکى از برادران افغانستانى به نام سید محمد گفتم: "سید محمد، یک گذرنامه افغانستانى مى خواهم. مى توانى برایم جور کنى؟" گفت: "بله، پول که باشد، همه چیز مى شود." گفتم: "چقدر و چطورى؟" گفت: "صد هزار تومان پول و یک عکس بده تا برایت بیاورم." من هم پول و عکس را به او دادم. اما اصلاً فکر نمى کردم کارم درست شود. دیگر از آن پول دل کندم اما دو روز بعد گذرنامه را براى من آورد.

وقتى گذرنامه را به من داد، دیدم گذرنامه تروتمیز و مرتبى است و در قسمت مشخصات نوشته مرتضى، ولدِ حیدر، شغل: دکان دار. دو دوتا چهارتایى با خود کردم و بعد به حرم حضرت رضا [علیه السلام] رفتم و گفتم: "آقاجان، اگر قرار است که حواله کنید و ما به حج واجب برویم، بالاخره این شما و این هم گذرنامه ما." اما به دلم بد افتاد و با خودم گفتم: "اولاً من باحق حساب این گذرنامه را گرفتم و بعد هم با هویت دیگر و به نام افغانستانى قرار است به حج واجب بروم و بالاخره سهمیه چند نفر را پایمال مى کنم. آدم در عمرش یک بار ممکن است که به حج واجب مشرّف شود. بعد، این چه حج واجبى است که با این همه تضییع حق همراه باشد؟!" خلاصه منصرف شدم.

از طرفى در مجموعه بسیج بودم. گفتم اگر فرداروزى حفاظت گذرنامه را ببیند، مى گوید نکند تو جاسوس هستى و ممکن است برایم مشکل پیش بیاید. به مغازه رفتم و آن را در گاوصندوق گذاشتم و دیگر هم به سراغش نرفتم.

در اردوهاى بسیج و میدان هاى تیر، دیسیپلین [انضباط] کار را حفظ مى کردم. بعضى ها که به میدان تیر مى آمدند، متأسفانه بعضى از کارهایشان کیلویى بود. من که مسئول آموزش شدم، در این مسائل سخت مى گرفتم.

در میدان تیر، مربى باید پاى سیبل برود و با ماژیک سوراخ هایى را که روى سیبل ایجاد شده است، علامت بزند و بعد نیروها قلق یابى کنند. به هر خط آتش که مى خواهد نمره بدهد، دو سه مرتبه باید بدود و پاى سیبل برود و امتیاز بدهد. این کارها خسته کننده بود. نود و پنج درصد مربى ها از این قسمت مى گذرند، اما من حدود شش سالى که مسئول آموزش حوزه بودم، به آموزش نیروها به صورت جدى مى پرداختم.

فکر مى کنم سال ٨٥ بود که مسئول عملیات حوزه شدم و چند سالى در زمینه مبارزه با معضلات اجتماعى، مواد مخدر و شُرب خمر و کارهاى این چنینى فعالیت کردم. چند بار هم در کارهاى امنیتى شرکت کردم و منجر به کشف سلاح گرم شد.

تفاق خاصى هم در ایام مسئولیت من افتاد که مربوط به ایام انتخابات بود، دقیق نمى دانم کدام انتخابات. مسجد امام جواد [علیه السلام] یکى از حوزه هاى رأى گیرى بود. چهل و هشت ساعت نخوابیده بودیم، چون مسئولیت تأمین امنیت صندوق هاى محدوده یکى از حوزه ها بر عهده ما بود. کار خیلى سنگین بود. حدود سى گروه مسلّح آماده کردیم و همه آن ها را از شب قبل از رأى گیرى سر صندوق ها چیدیم.

روز جمعه در ساعت هاى آخر رأى گیرى، دقیقاً موقع نماز مغرب و عشاء متوجه شدم نارنجک جنگىِ چهل تکه اى را در مسجد تله گذارى کرده اند. مسجد، روبه روى پارک ملت بود و آن منطقه هم خیلى پُر رفت و آمد بود. موقع نماز مغرب به رفقا گفتم: "شما حواستان باشد تا من بروم وضو بگیرم و نماز بخوانم. چون شلوغ است، اگر نمازم به آخر وقت بیفتد، ممکن است فراموش کنم." سرویس بهداشتى مسجد در زیرزمین بود و در آن ساعت خلوت بود. از دستشویى که بیرون آمدم و خواستم وضو بگیرم، دیدم یک سطل آشغال بزرگ آنجاست. ناخودآگاه سرم از روى سطل آشغال رد شد و دیدم که چیزى در سطل آشغال برق مى زند. حساس شدم. با دقت نگاه کردم و متوجه شدم ضامن و دستگیره نارنجک است. مشخص بود که خیلى دست به دست شده است. رنگ آن رفته و برّاق شده بود. مقدارى پوست کیک و آبمیوه هم در سطل آشغال بود. تا آمدم دست بزنم، احساس کردم با حالت خاصى تله شده است؛ اما مطمئن نبودم. سریع فرمانده گردان را خبر کردم. سریع آمد و گفت: "دست نزنید. الان دم اذان است و همه کسانى که جلوى پارک ملت هستند، براى نماز به اینجا مى آیند. بدون اینکه مردم را حساس کنید، مانع شوید و نگذارید کسى پایین بیاید تا من با بچه هاى چک و خنثى سازى هماهنگ کنم." یکى دوتا دژبان را با لباس شخصى دم در گذاشتم تا مردم حساس نشوند. بعد از اذان کمى سروصدا شده بود اما کم کم مردم را متفرّق کردیم تا اینکه بعد از ده دقیقه مسئول گروه چک و خنثى سازى به اتاق حوزه آمد. بدنه نارنجک چهل تکه را روى میز گذاشت و گفت: "بدنه نارنجک تحویل شما. درِ سطل آشغال تله شده بود و اگر سطل آشغال جابه جا یا چپ مى شد، منفجر مى شد." بدنه نارنجک را تحویل گرفتیم و آن ها هم چاشنى نارنجک را با خودشان بردند.

بعد از این ماجرا گزارشمان را نوشتیم، اما انگار نه انگار اتفاقى افتاده باشد. بسیج در این قضایا معمولاً غریب است. کسى هم نبود که بگوید دست شما درد نکند! فقط فرمانده حوزه مان در مراسمى از ما تشکر کردند. بعد از این حادثه مسئله حاد امنیتى دیگرى در حوزه استحفاظى مان پیش نیامد. حتى در سال ٨٨، مشهد مثل تهران شلوغ نبود و آن طورى بزن بزن و بگیروببند نبود. خیلى محدود بودند و سریع سروته آن هم آمد.

ادامه دارد

 @labbaykeyazeinab


عمویی هست که رقیه را در پناه بگیرد

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۶:۵۶ ب.ظ

تصویر را خوب نگاه کنید. حتماً شما هم موافقید.

انگار 1400 سال پیش است، خرابه است... دختر کوچک... کودک... شام... شام بلا

تنها فرقش این است که دیگر عمویی هست که رقیه را در پناه بگیرد، دلجویی‌اش کند، دلگرمش کند.

می‌گویم اگر سال‌ها برای نبودن عمو کنج خرابه، برای غصه‌های دل کوچک نازدانهء ارباب خالصانه بی‌قرار نشده بودند؛ اگر در گفتن «لبیک»‌هایشان صداقت نداشتند؛ اگر «یا لیتنا کنا معک» گفتن‌هایشان از سرِ سوز دل نبود؛ هیچ وقت لیاقت عباسِ بی‌بی زینب شدن را پیدا نمی‌کردند. 

برای عباسِ زینب شدن باید کنار علقمهء خوشی‌ها و راحتی‌های زندگی، بی‌تاب عطشِ غربت مولای غایب باشی؛ باید میان فرسنگ‌ها فاصله، میان صدای خنده‌های اهل خانه‌ات، میان سروصدا و هیاهوی شهر مدرن و در امنیت کامل‌ات، صدای «هل من ناصر» منتقم کشتهء کربلا را بشنوی. باید بعد از 1400سال، قلبی برای درک تکرار ظلم و مظلومیت و آوارگی داشته باشی. آن وقت است که بی‌قراری «عباس» ات می‌کند؛ می‌شوی «عمو» ی رقیه‌ها و سُکَینه‌ها. یک «یاعلی» می‌گویی و به زبان دل قسم می‌خوری که: «مولاجان! حاشا که ما باشیم و آوارگی و خرابه و سیلی... »

@labbaykeyazeinab

به یاد مسلم...فرزند حلب

سه شنبه, ۲۴ بهمن ۱۳۹۶، ۰۶:۵۲ ب.ظ


بسم الله

قربتا الی الله 

تعریف کرد که:

گفتم:

حاج مسلم! حس میکنم تو منطقه اضافی ام، نمیتونم خوب کارکنم، میخوام برگردم!

 مسلم، نگاهم کرد و گفت:

لازم نیست برگردی، ما اگه اضافی هم باشیم، بازهم جزء سیاهی لشکر بی بی زینب هستیم....

به یاد مسلم....کسی که زندگیش رو وقف آل الله کرد.

به یاد مسلم...شاگرد حاج اسماعیل حیدری

به یاد مسلم...سوژه هادی باغبانی

به یاد مسلم...نیروی سید شفیع

به یاد مسلم...هم دوره ای محمدکامران

به یاد مسلم...پسر حاج داریوش درستی

به یاد مسلم...فرزند حلب

به یاد مسلم...پدر حماء

به یاد مسلم...رفیق مهدی

به یاد مسلم...فرمانده...سرباز...دوست...عزیز...

از تو گفتن چقدر سخته مهدی نعمایی...

خوش به حالت پسر...

بیچاره دلِ سبزِ مَهدی...

فرمانده

مسلم

شهیدمهدی نعمایی

@bi_to_be_sar_nemishavadd

شهادت رزمنده مدافع اسلام سید مهدی موسوی

دوشنبه, ۲۳ بهمن ۱۳۹۶، ۰۵:۰۴ ب.ظ


بسم رب الشهداء و الصدیقین

مدافع حرم سید مهدی موسوی در راه دفاع از حرم حضرت زینب (س) در سوریه منطقه ی عملیاتی  کمال به فیض شهادت نائل آمد. پیکر دست داعش میباشد برای بازگشت پیکر دعا کنید

@modafeon

شهید محمدرضا دهقان راهپیمایی۲۲بهمن

يكشنبه, ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۲۰ ب.ظ


تاخون

دررگهایمان جاری است

وتاجوانهایی فداڪار،

دراین سرزمینِ الهـی هستند

دست درازی بہ این ڪشورمحال است

شهید محمدرضا دهقان

راهپیمایی۲۲بهمن

 @jamondegan

ابوعلى کجاست؟ ۱

يكشنبه, ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۱۵ ب.ظ


ابوعلى کجاست؟ زندگى نامه خودگفته شهید مدافع حرم مرتضى عطایى (ابوعلى)؛

بسم رب الشهداء و الصدیقین

"مقدمه، بخش اول" ...

ابوعلی کجاست؟

این سؤال را سه دسته می‌پرسند:

دستۀ اول داعشی‌ها و فتنه‌گران تکفیری هستند که در عملیات بصر‌الحریر، عکس شاخص فاطمیون دستشان بود و دربه‌در دنبال ابوعلی می‌گشتند. آنها مدام با ترس از اسرا می‌پرسیدند ابوعلی کجاست؟

دستۀ دوم دلبستگان به مذاکره و لبخند دشمن‌اند که از رزم ابوعلی و امثال او متعجب‌اند و در‌حال تمسخر. به اینها باشد، کل توان دفاعی کشور را تعطیل می‌کنند و ابوعلی‌ها را تنها می‌گذارند.

دستۀ سوم با افسوس و آرزو می‌گویند: «وَ لا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقونَ» و افسوس می‌خورند و آرزو می‌کنند که مانند ابوعلی، روزی‌خور آستان الهی شوند و جاودانه بمانند!

کتاب پیشِ‌رو، حاصل ده‌ ساعت گفت‌وگو با مرتضی عطایی (ابوعلی) از رزمندگان لشکر فاطمیون است.

این مصاحبه‌ها در مرداد‌ ٩٥در شهر مشهد ضبط شد تا در کتاب خاطرات شهید مصطفی صدرزاده استفاده شود، اما با شهادت ایشان فرصتی برای چاپ خاطرات ابوعلی پیش آمد تا دستۀ اول و دوم و سوم، سؤالشان را دوباره بپرسند که «ابوعلی کجاست؟»

مرتضى عطایى هستم، متولد ٤ اسفند ١٣٥٥ در مشهد مقدس. ما شش تا خواهر و برادر هستیم؛ سه تا خواهر و سه تا برادر و من هم فرزند دوم خانواده هستم. مادرم خیلى از شرارت هاى دوران کودکى ام در خانه تعریف مى کند، اما در مدرسه یک مقدار خجالتى بودم و شیطنت خاصى نداشتم.

پدرم کارمند راه آهن بود و در قسمت تعمیرات واگن کار مى کرد. بعد از ظهرها هم براى تأمین مخارج خانواده در مغازه اى که اجاره کرده بود، به کار تعمیر تأسیسات ساختمان مشغول بود و الان ده پانزده سالى مى شود که بازنشسته شده است. من از همان کودکى در کنار تحصیل، پیش پدرم مى رفتم تا کم کم در این حرفه خبره شدم.

خانه ما در پنج راه (نواب صفوى) و نزدیک حرم بود و خانه پدربزرگم هم در خیابان نواب ١١. رو به روى خانه پدربزرگم حسینیه اى به اسم حسینیه قمى بود. حسینیه اى با قدمت شصت هفتاد سال که از بچگى، کم کم پاتوق همیشگى من شد و جذب صفاى باطن حاج قاسم [زند شهرى، معروف به قمى]، متولى آن هیئت شدم.


آن هیئتِ سنتى از هیئت هاى دیگر متمایز بود. خاکى بودن و اخلاصى را که در آن هیئت و متولى آن مى دیدم، خیلى برایم جالب بود. به قول حاج قاسم، برخى مداحان در هیئت ها مى گویند حسین، سین، سین! در بعضى از هیئت ها هم افرادى براى چشم و هم چشمى، کارهایى مى کردند یا اینکه با شیوه هاى جدید، مداحى مى کردند و من اصلاً با آنها صفا نمى کردم؛ براى همین هر دوشنبه به حسینیه قمى مى رفتم. حاج قاسم هر شبِ دوشنبه، آدم هاى مستحقِ دور حرم را اطعام مى کرد و من هم براى کمک به او مى رفتم. در خودِ هیئت هم زیارت عاشورا و دعاى توسل مى خواندیم. گاهى زیارت عاشورا را من و دعاى توسل را پسرخاله ام مى خواند.

🔸البته من صدا و سبکى ندارم که مداحى کنم، اما دعا، مخصوصاً ندبه و کمیل را زیاد مى خواندم. بعد هم که مراسمِ حسینیه تمام مى شد، سفره مى انداختند. گاهى بر سر سفره آدم هاى کارتن خواب و بعضى وقت ها افراد معتاد هم مى آمدند که از نظر ما علیه السلام نبودند و زیاد از آن ها خوشِمان نمى آمد.

یک روز به حاج قاسم گفتم: "حاجى، زمانى که سفره مى اندازى، آدم هاى معتاد هم هستند. به نظر من درست نیست که اینها را اطعام کنیم." حاج قاسم گفت: "آق مرتضى، بالاخره اینها هم بنده خدا هستند. از همه این حرف ها هم که بگذریم، اگر یک نفر واقعاً گرسنه باشد و شکمش سیر شود، ما را بس است." این اخلاص عجیبى که در او مى دیدم باعث شده بود که معمولاً به هیئت دیگرى نروم. علاوه بر برنامه ثابت هیئت در هر شبِ دوشنبه، براى شهادت ائمه علیهم السلام و تاسوعا و اربعین هم در حسینیه مجلس عزا برگزار مى شد.

این جور وقت ها حاج قاسم دیگ شُله بار مى گذاشت و دو سه دیگ غذا درست مى کرد. من از یک روز قبل براى کمک پیش او مى رفتم. یا کمچه مى زدم [به هم زدن محتویات دیگ با قاشق یا ملاقه بزرگ] یا هر کار دیگرى که از دستم بر مى آمد، براى درست کردن غذا انجام مى دادم. تقریباً مشترى ثابت این جور کارها بودم و با حاج قاسم هم حسابى رفیق شده بودم. قدیمى هاى مشهد ارادت خاصى به حاج قاسم قمى داشتند و خیلى از مداح هاى قدیمى مشهد به این حسینیه مى آمدند؛ مثل آقایان خوش چهره، حاج احمد واعظى، اکبرزاده و مؤیّد.

حاج قاسم از افرادى بود که قبل از انقلاب نوارهاى سخنرانى امام را قاچاقى به مشهد مى آورد و در خانه اش که خانه اى خشتى با سقف هاى چوبى بود، جلسات مخفیانه برگزار مى کرد. خودِ او مى گفت: "در آب انبار خانه ام نوارهاى امام را قایم مى کردم و مجالس زیرزمینى مى گرفتم."

در ایام شهادت آقا موسى بن جعفر [علیه السلام] ده شب مجلس مى گرفت. هر شب یک هیئت از جاهاى مختلف مشهد به حسینیه قمى مى آمد و سینه زنى برپا مى شد. چنین مجالسى براى ما خیلى جالب بود. همه پیرغلام و از آن سینه زن هاى سنّتى بودند و سه ضربِ سنگین مى زدند.

معمولاً از چند روز قبل از دهه موسى بن جعفر [علیه السلام]، حسینیه را سیاه پوش مى کردند و اگر قرار بود گاو و گوسفندى قربانى کنند، مقدماتش را آماده مى کردند. در یکى از سال ها، دو سه روز مانده به شروع دهه موسى بن جعفر [علیه السلام]، یک دفعه به ما خبر دادند که خانم حاج قاسم قمى سکته کرده است. مى گفتند در آى سى یو است و حالش هم خراب است. از آنجایى که ارتباطى با آن ها خیلى نزدیک بود، سریع به بیمارستان ام البنین [علیها السلام] رفتم. ساعت حدود یازده شب بود. دیدم پسرهایش خیلى بى قرار هستند. گفتم: "چى 

شده؟" گفتند: "دکترها قطع امید کرده اند. مادرمان تا صبح زنده نمى ماند." به طرف حاج قاسم رفتم. دیدم او برعکس پسرهایش اصلاً عین خیالش نیست و یک گوشه ساکت نشسته است. از آنجا که با هم خیلى رفیق بودیم، مثلاً خواستم کمى او را دلدارى بدهم تا از این وضعیت بیرون بیاید. کنار او نشستم و گفتم: "حاج آقا این مسائل براى همه هست." سرش را بلند کرد و گفت: "آق مرتضى شما مثل اینکه باورت نیست این آقایى که ما نوکرى اش را مى کنیم و دو سه شب دیگر مجلس او شروع مى شود، مى داند از الان کارهاى ما شروع شده است. او خودش در این گیرودار نمى گذارد که زن ما در بیمارستان بماند. ان شاءالله خودش درست مى کند."

با خودم گفتم این بنده خدا دلش خوش است و همین طورى یک چیزى مى گوید، اما خدا مى داند، به صبح نرسید که همسرش را مرخص کردند؛ همان کسى که دکترها گفته بودند اگر وصیتى دارد انجام بدهید که به صبح نمى رسد. 

تا این حد وصل بودن سیم حاج آقا به اهل بیت [علیهم السلام] براى من خیلى عجیب بود. حاج قاسم وقتى این تعجب را دید گفت: "ما این مجلس را با یک قابلمه کوچک آبگوشت راه انداختیم و کم کم قابلمه تبدیل به دیگ شد و یک دیگ شد دوتا دیگ و سه تا دیگ."

خانه ما نزدیک حسینیه قمى بود. دیگ هاى مراسم را به موقع سحر بار مى گذاشتند. در خلوتِ سحر، ساعت دوى صبح به آنجا مى رفتم و دیگ را بار مى گذاشتیم. قبل از اذان صبح، حاج قاسم مى گفت:

"آق مرتضى، من به حرم مى روم تا براى مجلس ظهر، آقا امام رضا [علیه السلام] را دعوت کنم."

این ارادت حاج قاسم به امام رضا [علیه السلام] بر من هم تأثیر گذاشت و عشقِ خدمت به امام رضا [علیه السلام] از همان ایام در دل من جوانه زد. لطف امام رضا [علیه السلام] هم شامل حال من شد و بعدها خادم حرم ایشان شدم.

ادامه دارد ...

 @labbaykeyazeinab

رفاقت تا بهشت

يكشنبه, ۲۲ بهمن ۱۳۹۶، ۰۷:۰۹ ب.ظ


در این زمـــانه

ڪہ شرطِ حیات نیرنگ است 

دلم برایِ رفیقان با وفـا تنگ است

رفاقت تا بهشت

شهید مدافع حرم

جاسم حمید

بر مزار رفیق شهیدش 

مصطفی رشیدپور

گلزار شهدای اهواز

 @jamondegan